Strona główna OIL

   


 
Kompetencje Unii Europejskiej w zakresie zdrowia oraz proces dostosowania Polski w zakresie zdrowia publicznego

      Konferencja o tej tematyce odbyła się w Warszawie 26 maja br. z udziałem m.in. ministra L. Sikorskiego, L. Nikolskiego, prezesa NRL K. Radziwiłła oraz dyrektora NRL G. Jasińskiego. Streszczenie tematyki konferencji zamieściła w ostatnim numerze "Gazety Lekarskiej" jej rzecznik prasowy Iwona A. Raszke-Rostkowska. W uzupełnieniu przedstawiam zakres przedmiotowy świadczeń zdrowotnych zawarty w rozporządzeniu EWG 1408/71 w sprawie systemu koordynacji zabezpieczenia społecznego.
      W zależności od indywidualnej sytuacji osoby ubezpieczonej, może ona korzystać z opieki medycznej w pełnym zakresie, ze świadczeń natychmiast koniecznych oraz ze świadczeń w większym zakresie niż świadczenia natychmiast konieczne. Może także korzystać, za zgodą właściwej instytucji, z planowanego leczenia w innym państwie członkowskim, niż państwo, w którym objęta jest ubezpieczeniem zdrowotnym.
      1. Świadczenia natychmiast konieczne
      - to świadczenia lecznicze niezbędne dla ratowania zdrowia i życia osoby. Rodzaj i zakres świadczeń natychmiast koniecznych określa indywidualnie dla danej osoby lekarz. Świadczeniami natychmiast koniecznymi są nie tylko świadczenia udzielane w przypadku nieszczęśliwych wypadków, urazów, ale także w razie nagłych zachorowań, np. ból gardła, gorączka, kaszel.
      Za świadczenia natychmiast konieczne w świetle przepisów wspólnotowych uznano także dializy nerek i podłączenia do aparatu tlenowego, jeżeli stanowią cześć rozpoczętego, regularnego i ciągle trwającego leczenia. Jeżeli jednak uzyskanie tych świadczeń jest celem podróży chorego do innego kraju członkowskiego, wówczas nie są one traktowane jako świadczenia natychmiast konieczne.
      2. Świadczenia zdrowotne w pełnym zakresie
      - to wszystkie świadczenia lecznicze i powrotu do zdrowia, przewidziane przez ustawodawstwo państwa członkowskiego, w którym pacjent objęty jest opieką medyczną.
      3. Świadczenia zdrowotne w większym zakresie niż świadczenia natychmiast konieczne
      - to wszelkie świadczenia, jakich należy udzielić uprawnionej osobie, by nie przerywać jej pobytu w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie, w którym objęta jest ubezpieczeniem zdrowotnym.
      Jeżeli osoba przebywa tymczasowo w innym kraju niż kraj, w którym jest ubezpieczona zdrowotnie, ma prawo do wszystkich świadczeń natychmiast koniecznych, a więc świadczeń niezbędnych dla ratowania zdrowia i życia.
      Jeżeli osoba mieszka w innym kraju niż kraj, w którym jest objęta ubezpieczeniem zdrowotnym, wówczas traktowana jest tak, jakby była ubezpieczona zdrowotnie w kraju swego zamieszkania. Oznacza to, że ma prawo do wszystkich świadczeń leczniczych przewidzianych przez ustawodawstwo kraju jej zamieszkania.
      Świadczenia te realizowane są przez instytucje miejsca zamieszkania tej osoby i na koszt właściwej instytucji. Właściwa instytucja znajduje się w kraju, w którym osoba objęta jest ubezpieczeniem zdrowotnym.
      4. Planowane leczenie w innym państwie członkowskim UE,
      czyli wyjazd do innego kraju na leczenie - osoba ubezpieczona w jednym państwie członkowskim ma prawo do leczenia w innym państwie członkowskim jeśli wcześniej uzyskała zgodę na takie leczenie od swojej instytucji właściwej. Jeśli instytucja właściwa wyrazi zgodę na leczenie w innym państwie członkowskim wówczas pokrywa koszty tego leczenia. Instytucja właściwa może odmowić wydania takiej zgody m.in. w sytuacji, gdy przeniesienie zainteresowanego do innego państwa członkowskiego może ujemnie wpłynąć na stan jego zdrowia lub przebieg prowadzonego leczenia.
      Instytucja właściwa nie może odmówić wydania zgody na leczenie w innym państwie członkowskim w sytuacji, gdy w kraju członkowskim brak jest świadczeń leczniczych, których osoba zainteresowana potrzebuje. Instytucja właściwa nie może odmówić wydania zgody także w przypadku, gdy osoba zainteresowana nie może uzyskać potrzebnego leczenia w odpowiednim terminie czyli czasie, który ze względu na jej stan zdrowia i prawdopodobny przebieg choroby uważany jest za właściwy dla tego typu leczenia w kraju jej zamieszkania.
      Rozporządzenie to określa również zasady wzajemnych kontaktów adekwatnych tematycznie struktur administracyjnych w poszczególnych krajach UE. W Polsce jest to Biuro Rozliczeń Międzynarodowych w Warszawie, działające przy Ministerstwie Zdrowia, ale ma być ono jednostką organizacyjną NFZ.
      W trakcie dyskusji, jaka wywiązała się na temat finansowania świadczeń medycznych dla Polaków przebywających w krajach Unii, Dyrektor NRL przekazał informację, że co roku około 1,5 % naszych rodaków przebywających za granicą korzysta z tzw. świadczeń natychmiast koniecznych. Wg obliczeń ekspertów koszty tych świadczeń mogą stanowić 10 % budżetu NFZ.
      Uczestnicy konferencji nie uzyskali odpowiedzi na pytania, na jakich zasadach będzie konstruowany budżet NFZ i jak będą rozliczane wzajemne świadczenia medyczne po naszym wejściu do Unii Europejskiej.

Marek Świtalski

Częstochowska Gazeta Lekarska nr 2003/3 - pismo Częstochowskiej Izby Lekarskiej.
Wydawca: Okręgowa Rada Lekarska w Częstochowie.
Dla członków izby lekarskiej bezpłatnie.

Wstecz  
W górę ekranu  
Copyright (c) 2004-2020