 |
W cieniu drzewa Wielkiej Marii |  |  |  |
 |
29 maja 1932 r. wielka uczona, do dziś niemająca sobie równej, podwójna laureatka Nagrody Nobla, Polka z Freta Maria Skłodowska-Curie otworzyła budynek kliniczny INSTYTUTU RADOWEGO w Warszawie, przy ul. Wawelskiej 15. Podczas tej uroczystości przekazała gram radu, a także zasadziła drzewo w ogrodzie otaczającym gmach.
29 maja 2007 r. prezes Towarzystwa Marii Skłodowskiej-Curie w Hołdzie, prof. Andrzej Kułakowski, zaprosił nas na spotkanie rocznicowe, aby jeszcze raz zjednoczyć myśli wokół dzieła i osoby Wielkiej Marii, przywołać tamten dzień. Przyszli onkolodzy, fizycy, profesorowie, lekarze, młodzież szkolna ze swymi wychowawcami, przedstawiciele władz miasta i dzielnicy. Smukła postać Marii na pomniku Ludwiki Nitschowej utonęła w kwiatach. Zofia Kucówna odczytała przemówienie uczonej wygłoszone wtedy, 75 lat temu. Zainscenizowano też scenę sadzenia drzewa w ogrodzie instytutowym. Pojawiła się więc Maria, a nowe drzewo będzie rosło na chwałę Jej pamięci.
Staraniem Towarzystwa został wydany ciekawy album - autorstwa Barbary Gwiazdowskiej, Marii Jokiel i Alicji Rupińskiej - obrazujący historię Instytutu Radowego w Warszawie, tego wyjątkowego daru narodu dla wielkiej uczonej. Dzisiejszy Komitet Zwalczania Raka - kontynuator tego z czasów Marii - powinien wziąć w swoje ręce społeczne działania wokół śladów Skłodowskiej-Curie tu, przy Wawelskiej 15. To tu, wokół tych murów zmobilizowały się siły społecznej ofiarności, w najsłuszniejszej sprawie: walki z rakiem.
W cieniu drzewa Marii niech zawsze rodzi się nadzieja dla chorych.
Maria Skłodowska-Curie
Między paryską szopą,
a galą u Nobla
| udręka | ||||
| dzieci | ||||
| rad | ||||
| polon | ||||
| i miłość, |
bladość policzków Piotra,
róże i dom w Sceaux
i skromny doktor,
który nie rozumie.
Marii w hołdzie
Największej uczonej świata
Zdejmuję z ciebie fartuch,
stoisz w drzwiach
w czarnej sukni.
Wyrzucam za okno
laury i dyplomy.
Wynoszę twoje krzesło
z przyjęcia u króla.
Biegniesz boso przez wydmy
z Ewą i Ireną.
Zabieram ci żałobne welony,
jeszcze będzie miłość,
a ty Mario pofruniesz,
omijając uran,
śladem rowerów
z podróży poślubnej
do róż kwitnących
u rodziców Piotra
Jolanta ZARĘBA-WRONKOWSKA