Wspomnienie

      Lek. med. Irena Lalicka
      (1943 - 1998)

      Doktor Irena Lalicka urodziła się 15.02.1943 roku w Szczurowej, powiat Brzesko. Tam ukończyła szkołę podstawową. Do Liceum Ogólnokształcącego uczęszczała w Brzesku. Po zdaniu egzaminu dojrzałości w 1961 roku rozpoczęła studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie, które ukończyła 29.05.1967 roku. W okresie od 01.09.1967 do 31.08.1969 roku odbyła staż podyplomowy w Szpitalu Powiatowym w Łańcucie. W dniu 01.09.1969 roku rozpoczęła pracę w Zespole Opieki Zdrowotnej w Ropczycach i pozostała mu wierna do końca życia. Z zamiłowania była internistą, ale specjalizowała się w pediatrii. Staż specjalizacyjny odbyła w Oddziale Chorób Dzieci pod kierunkiem dr Stefana Bartusia. Pierwszy stopień specjalizacji w dziedzinie chorób dzieci uzyskała 10.10.1973 roku.
      Początkowo pracowała jako lekarz ogólny, następnie przez wiele lat była Kierownikiem Poradni D w Sędziszowie Młp. Miała bardzo dobry kontakt z chorymi, zarówno dorosłymi jak i dziećmi. Była lekarzem samodzielnym, nie bała się odpowiedzialności. Pogłębiała swą wiedzę - ukończyła kurs USG, interesowała się alergią.
      Od samego początku, z pełnym przekonaniem należała do "Solidarności", była wśród założycieli tego związku w ZOZ-ie. Na początku lat dziewięćdziesiątych starała się o stanowisko dyrektora ZOZ-u w Ropczycach.
      Dr Irena Lalicka była mężatką. W 1969 roku poślubiła Janusza Lalickiego. W małżeństwie tym w 1970 roku urodziła się córka Małgorzata.
      W życiu codziennym dr Lalicka była serdeczna i towarzyska. Dużo czytała, zwłaszcza książki historyczne, interesowała się polityką, lubiła podróże ale prawdziwą jej pasją był taniec. Była osobą głębokiej wiary i w myśl jej zasad starała się postępować przez całe życie. Zmarła nagle i przedwcześnie w dniu 14.03.1998 roku pozostawiając swych małych pacjentów. Spoczywa na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.

Stanisław Dziurzyński

      Lek. med. Janusz Lalicki
      (1943 - 2002)

      Doktor Janusz Lalicki urodził się 11.09.1943 roku w Będziemyślu, niedaleko Sędziszowa Młp. Do szkoły podstawowej uczęszczał w Będziemyślu i Klęczanach. Następnie podjął naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Rzeszowie. Po złożeniu egzaminu dojrzałości rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie, które ukończył 13.03.1967 roku. Staż podyplomowy odbył w Szpitalu Powiatowym w Dębicy. Równocześnie od 1967 roku rozpoczął pracę początkowo w Przychodni Międzyzakładowej, a później w Przychodni Rejonowej w Sędziszowie Młp. W 1969 roku rozpoczął specjalizację z chorób wewnętrznych. Staż specjalizacyjny odbywał w Oddziale Chorób Wewnętrznych w Dębicy pod kierunkiem dr Zdzisława Pająka. W 1974 roku uzyskał pierwszy stopień specjalizacji, a następnie po odbyciu odpowiedniego przeszkolenia w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego w Warszawie w roku 1977 uzyskał tytuł specjalisty w zakresie chorób wewnętrznych.
      Od 1975 roku do końca życia był kierownikiem Przychodni Rejonowej w Sędziszowie Młp. Przez pewien okres czasu pełnił obowiązki ordynatora Oddziału Chorób Wewnętrznych w Sędziszowie Młp.
      Zainteresowania medyczne Dr Janusz Lalicki odziedziczył po swoim dziadku Janie Ciebierze, który był znanym w okolicy znachorem. Pomagał pacjentom zwłaszcza w schorzeniach pourazowych, dermatologicznych i psychiatrycznych.
      Dr Lalicki był człowiekiem pracowitym. Bardzo angażował się w leczenie, zwłaszcza ludzi starszych, troszczył się o nich, interesował się ich losem. Równocześnie szkolił się, często wyjeżdżał na kursy podnoszące wiedzę medyczną, myślał o napisaniu doktoratu. Posiadał bardzo szeroką wiedzę, zwłaszcza w naukach ścisłych. Miał klasę mistrzowską w szachach, przez wiele lat był zawodnikiem Lechii Sędziszów, lubił rozwiązywać krzyżówki, grał w totolotka, doskonale gotował, kochał psy, jeździł na ich wystawy. Przez wiele lat był radnym Rady Miejskiej w Sędziszowie oraz prowadził Komisję Przeciwalkoholową.
      W 1982 roku przeszedł ciężką operację chirurgiczną i od tego czasu zaczął niedomagać na zdrowiu. Zmarł nagle 15.03. 2002 roku. Spoczywa na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.

Stanisław Dziurzyński

      Dr Edward Prokop
      (1927 - 2006)

      Dr Edward Prokop ur. 15.09.1927 roku jako piąte dziecko w rodzinie kolejarskiej w Krakowie, gdzie ukończył szkołę powszechną i średnią w 1947 roku.
      W okresie okupacji brał czynny udział w konspiracji będąc członkiem Armii Krajowej.
      Studia na Akademii Medycznej rozpoczął w 1947 roku w Gdańsku skąd po trzech latach przenosi się do rodzinnego miasta, uzyskując w 1952 roku dyplom lekarza. Jeszcze jako student od 1951 roku pracuje początkowo w charakterze woluntariusza, a następnie stypendysty w Klinice Radiologicznej A.M. w Krakowie. Po uzyskaniu dyplomu w 1952 roku rozpoczyna pracę w tejże Klinice gdzie zdobywa w 1954 roku specjalizację I stopnia z radiologii. Po rozpoczęciu dalszej specjalizacji zostaje powołany do wojska na okres czterech lat, pracując w Pracowniach Radiologicznych w Wałczu, Olsztynie, Przemyślu równocześnie zdobywając w 1958 roku II stopień specjalizacji.
      W wyniku nowej ustawy regulującej służbę wojskową lekarzy zostaje zwolniony z wojska na własna prośbę. Bezpośrednio po tym w 1958 roku staje do konkursu na stanowisko Kierownika Pracowni Radiologicznej w Szpitalu Wojewódzkim w Rzeszowie. Wygrywając konkurs obejmuje to stanowisko na którym pracuje 37 lat, do czasu przejścia na emeryturę.
      W tym okresie organizuje Pracownię Radiologiczną w miejscu pracy według najnowszych obowiązujących wówczas standardów, stale ją unowocześniając. Równocześnie reorganizuje i modernizuje oraz przyczynia się do wybudowania nowych pracowni radiologicznych w terenie. Jako konsultant wojewódzki stale dąży do podniesienia poziomu usług diagnostycznych stwarzając odpowiednią bazę szkoleniową dla specjalizujących się lekarzy.
      W okresie tej działalności specjalizację z radiologii I lub II stopnia uzyskało łącznie ponad 50 osób szkoląc się w Zakładzie Radiologii Szpitala Wojewódzkiego w Rzeszowie pod Jego kierownictwem. Szkolił również studentów IV, V i VI roku w ramach Instytutu Nauczania Klinicznego Wydziału Akademii Medycznej w Krakowie z siedzibą w Rzeszowie oraz lekarzy innych specjalności odbywających obowiązujące częściowe staże z tej dziedziny.
      W 1959 roku dr Edward Prokop organizuje piątą w Polsce szkołę techników radiologii zostając równocześnie jej kierownikiem i wykładowcą. Do 1970 roku szkołę ukończyło 600 osób.
      W 1964 roku z inicjatywy dr Prokopa powstaje Koło Polskiego Lekarskiego Towarzystwa Radiologicznego w Rzeszowie, przez okres 25 lat pozostaje jego Przewodniczącym. Stwarzało to lekarzom specjalizującym się w dziedzinie radiologii możliwość kontaktów z wybitymi radiologami krajowymi i zagranicznymi. Publikuje prace kazuistyczne i poglądowe z dziedziny radiologii w piśmiennictwie krajowym oraz zagranicznym (angielskim, niemieckim).
      Dr Edward Prokop był również członkiem Europejskiego Towarzystwa Neuroradiologii.
      Czynnie włączał się do prac Polskiego Towarzystwa Lekarskiego będąc nie tylko członkiem Zarządu, Sekretarzem ale również Przewodniczącym.
      Na terenie Samorządu Lekarskiego brał udział w pracy społecznej jako członek Zarządu Komisji Lekarzy Emerytów i Rencistów OIL w Rzeszowie.
      Za działalność w swoim zawodzie jako lekarz konsultant, organizator placówek radiologicznych oraz nauczyciel młodego pokolenia radiologów został uhonorowany odznaczeniami:
      1/ wzorowy pracownik służby zdrowia
      2/ zasłużony działacz Polskiego Towarzystwa Lekarskiego
      3/ zasłużony dla Rozwoju Radiologii Polskiej
      4/ zasłużony dla województwa rzeszowskiego
      Za wybitne zasługi dla medycyny tj. za ofiarną służbę ludziom, za najwyższy szacunek dla zdrowia i życia ludzkiego, za tworzenie nieprzemijającej wartości dla dobra Polskiego Towarzystwa Lekarskiego zostaje nagrodzony najwyższym odznaczeniem Medalem Kapituły Gloria Medicinae.
      Dr Edward Prokop zmarł 11 października 2006 roku w wieku 79 lat po ciężkiej chorobie pozostawiając jedyną córkę i żonę.

Przewodnicząca Komisji Lekarzy Emerytów i Rencistów
Lek. Maria Szajner