Strona główna OIL

   


 
Kronika żałobna: prof. dr hab. med. T.Adamek-Guzik, lek. med. M.Dąbrowski



Kronika żałobna

Prof. dr hab. med. Teresa Adamek-Guzik
ur. 11 września 1939 roku w Sułkowicach
zm. 29 kwietnia 2008 roku w Krakowie


Odeszła od nas Pani Profesor Teresa Adamek-Guzik, wieloletni kierownik Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych i Medycyny Wsi Collegium Medicum UJ w Szpitalu Specjalistycznym im. Józefa Dietla w Krakowie, Konsultant Wojewódzki ds. Alergologii, opiekun Studenckiego Towarzystwa Naukowego Collegium Medicum UJ, wieloletnia przewodnicząca Oddziału Krakowskiego Towarzystwa Internistów Polskich. Od początku swojej pracy lekarskiej aktywna współpracowniczka Okręgowej Izby Lekarskiej w Krakowie, której była przyjacielem i "dobrym duchem".
Pani Profesor była wybitnym naukowcem, nauczycielem wielu pokoleń studentów i lekarzy, z których wielu stało się obecnie znanymi i cenionymi specjalistami medycyny, samodzielnymi pracownikami naukowymi. Wielu też z nas, nawet jeśli nie było wypromowanych przez Panią Profesor bezpośrednio, czuje się jej uczniami. Prof. dr hab. med. Teresa Adamek-Guzik była nie tylko lekarzem praktykiem, ale też humanistą z krwi i kości. Wcielając w życie swe głębokie przekonania religijne, wiarę w Boga, jak i szeroko pojmowany humanizm w duchu eseistyki Alberta Camusa, pochylała się nad każdym pacjentem serdecznie wierna swoim zasadom. Jej niezwykła osobowość promieniowała na otoczenie. Jej ciepły i uważny stosunek do chorego udzielał się młodszym kolegom. Pani Profesor, chciałoby się powiedzieć, była równocześnie "zwykłym" lekarzem. Nie wybierała pacjentów, to oni wybierali ją, a z równą uwagą i miłością pochylała się nad ministrem rządu RP, jak i nad bezdomnym pacjentem, którego przyjęto na jej Oddział.
Doskonale rozumiała zachodzące w polskiej medycynie przemiany światopoglądowe i pokoleniowe, nie godząc się równocześnie na całkowitą materializację i komercjalizację zawodu lekarza. Rozumiejąc sensowność i konieczność protestów lekarzy dążących do godnego życia, nigdy nie akceptowała działań zagrażających etyce naszego zawodu, a swoim autorytetem potrafiła powściągać działania bardziej porywczych kolegów.
Pani Profesor szczególną wagę przykładała do procesu edukacji studentów i młodych lekarzy. Jeszcze w ostatnich tygodniach życia z dużym wysiłkiem i poświęceniem bardzo aktywnie wspomagała organizację kolejnej Konferencji Naukowej Studentów Medycyny organizowanej w Krakowie przez Studenckie Towarzystwo Naukowe CM UJ. Na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, iż dla Prof. Adamek-Guzik konferencja ta była szczególnie cennym przejawem rozwoju młodych lekarzy i podchodziła do niej z równą, jeśli nie z większą uwagą, niż do innych organizowanych przez siebie sympozjów czy zjazdów, jak np. do konferencji Towarzystwa Medycyny Ogólnej czy Towarzystwa Internistów Polskich. Dbałość o rozwój młodych lekarzy i studentów był jej misją, którą spełniała do ostatnich chwil. Za swe zaangażowanie została w 2006 roku uhonorowana prestiżową nagrodą JM Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego "Pro Arte Docendi". W 2001 roku pod jej redakcją ukazała się książka "Zarys Chorób Wewnętrznych" dla stomatologów, która stała się jednym z najważniejszych w Polsce podręczników chorób wewnętrznych używanych przez studentów i lekarzy stomatologii, a także wykorzystywanym przez studentów medycyny w charakterze repetytorium.
Pasją zarówno naukową jak i kliniczną Pani Profesor Teresy Adamek-Guzik była alergologia. Uczestniczyła w tworzeniu podwalin polskiej alergologii pracując w zespołach kolejno: profesora Obtułowicza, pani docent Weiss oraz pana profesora Andrzeja Szczeklika, aby w latach 90. podjąć niezależne badania i praktykę alergologiczną, zajmując się przede wszystkim uczuleniami na jady owadów oraz nietypowymi postaciami astmy oskrzelowej. Pani Profesor była odkrywcą mechanizmu uczulenia na jady owadów, niezależnego od występowania wysokich poziomów IgE. Ponadto w badaniach nad patogenezą atopowego zapalenia skóry opisała po raz pierwszy grupę chorych, która wymaga stosowania dodatkowej antybiotykoterapii miejscowej w celu uzyskania remisji zmian skórnych. Zastosowanie tych wytycznych może w przyszłości umożliwić uniknięcie niepotrzebnej antybiotykoterapii w atopowym zapaleniu skóry.
W latach 1973-1990 Pani Profesor była zastępcą kierownika Kliniki Alergii i Immunologii AM w Krakowie. Prowadziła konsultacje specjalistyczne w Poradni Przyklinicznej, konsultacje alergologiczne we wszystkich klinikach i oddziałach szpitalnych na terenie Krakowa. W latach 1967-1970 była konsultantem w sanatoriach alergologicznych PPU w Rabce oraz w Szczawnicy. Od 1999 roku prowadziła zorganizowaną przez siebie Poradnię Alergologiczną przy Szpitalu Specjalistycznym im. J. Dietla w Krakowie. W latach 2007-2008 była Konsultantem Wojewódzkim ds. Alergologii w Małopolsce.
Pani Profesor obok rozległej pracy klinicznej i dydaktycznej prowadziła aktywną działalność naukową. Realizowała i recenzowała szereg grantów KBN. Była autorem ponad 150 publikacji w wiodących czasopismach naukowych krajowych i zagranicznych.
Jednym z głównych aspektów misji Pani Profesor Teresy Adamek-Guzik była walka o zdrowie polskiej wsi. Od chwili objęcia kierownictwa Katedry Chorób Wewnętrznych i Medycyny Wsi CM UJ współpracowała ściśle z Kasą Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, aktywnie kształcąc i podnosząc kwalifikacje lekarzy wiejskich ośrodków zdrowia poprzez cykle konferencji naukowych. Była autorem pierwszego w Europie podręcznika orzecznictwa lekarskiego w sprawach z ubezpieczenia społecznego rolników wydanego we współpracy Uniwersytetu Jagiellońskiego z Kasą Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego i Szpitalem Specjalistycznym im. Józefa Dietla w Krakowie. W 1995 roku Prof. Adamek-Guzik współorganizowała w Krakowie Międzynarodowy Kongres nt. "Ochrona Zdrowia Ludności Wiejskiej", a od 1999 roku organizowała i prowadziła szkolenia lekarzy inspektorów i rzeczoznawców Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z terenu całej Polski.
Przez wszystkie lata swojej pracy aktywnie współpracowała z Izbą Lekarską w Krakowie. Była członkiem zespołu konsultantów przy Okręgowej Izbie Lekarskiej w Krakowie. W latach 1995-1999 była przewodniczącą Komisji Bioetycznej przy Szpitalu Specjalistycznym im. J. Dietla w Krakowie, a od 1999 roku członkiem Komisji Bioetycznej przy Okręgowej Izbie Lekarskiej w Krakowie. Wszyscy pamiętamy o jej wyjątkowym zaangażowaniu w działalność Towarzystwa Internistów Polskich. W latach 1998-2007 była przewodniczącą Krakowskiego Oddziału Towarzystwa Internistów Polskich i raz w miesiącu organizowała i prowadziła posiedzenia naukowo-szkoleniowe dla internistów i lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej z regionu Małopolski, które przyciągały rzesze lekarzy praktyków. Była też członkiem Polskiego Towarzystwa Alergologicznego, Polskiego Towarzystwa [ Lekarskiego, Towarzystwa Internistów Polskich, członkiem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Medycyny Wsi, oraz członkiem EAACI (Europejskiej Akademii Alergologii i Immunologii Klinicznej) oraz Interasmy.
Profesor Teresa Adamek-Guzik wychowała i wypromowała 19 doktorantów (tak na Uniwersytecie Jagiellońskim jak i w Instytucie Medycyny Wsi w Lublinie), 1 doktora habilitowanego oraz wykształciła ponad 30 specjalistów chorób wewnętrznych.
Pani Profesor obok rzeszy lekarzy i naukowców, którzy dziś mogą nazywać się Jej uczniami, zaraziła swą miłością do pacjenta i do medycyny obu swoich synów. Zarówno starszy jej syn Tomasz, specjalista chorób wewnętrznych obecnie dr hab. i współpracujący ze mną w Szpitalu Specjalistycznym im. J Dietla, jak i młodszy dr med. Bartłomiej Guzik, kształcący się obecnie pod okiem prof. Krzysztofa Żmudki w Szpitalu Specjalistycznym im. Jana Pawła II - poszli w jej ślady.
Za swoje zasługi została uhonorowana szeregiem odznaczeń i nagród, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, licznymi nagrodami Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Ministra Edukacji Narodowej i Sportu, Medalem za zasługi dla Ubezpieczenia Społecznego Rolników, wreszcie najbliższą sercu Pani Profesor Nagrodą Rektora UJ "Pro Arte Docendi".
Praca i dzieło Pani Profesor pomimo jej przedwczesnej śmierci nie są zakończone. Kontynuować Jej misję powinniśmy my wszyscy, których uczyła, wychowywała, otaczała opieką i swą mądrością, jako mistrz sztuki lekarskiej, a jak napisano w jednym z artykułów prasowych "mistrz sztuki życia".
Jej odejście jest dla Szpitala Specjalistycznego im. J. Dietla w Krakowie niepowetowaną stratą, a dla mnie osobiście utratą Nauczyciela i Najlojalniejszego Współpracownika.
Cześć Jej Pamięci!

Dr n. med. Andrzej Kosiniak-Kamysz
Dyrektor Szpitala Specjalistycznego
im. Józefa Dietla w Krakowie


* * *


Lek. med. Maciej Dąbrowski
ur. 14 maja 1936 w Chrzanowie
zm. 26 września 2007 w Krakowie


Maciej Dąbrowski urodził się 14 maja 1936 roku w Chrzanowie. Po zdaniu matury w Mysłowicach podjął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie, które ukończył w 1960 roku, otrzymując dyplom lekarza. Następnie zaczął pracować w II Klinice Chirurgicznej AM, ale po krótkim czasie został powołany do wojska, w którym w ciągu dwóch lat, jako komandos, dosłużył się stopnia kapitana. Po wyjściu z wojska pracował w lecznictwie zakładowym Huty im. Lenina, jednocześnie jako wolontariusz robiąc specjalizację z chirurgii w II Klinice Chirurgicznej w Krakowie. Egzamin specjalizacyjny 1° zdał 12 kwietnia 1972 roku.
Dwukrotnie wyjeżdżał do pracy w Libii, gdzie w miejscowości El Marj pracował w szpitalu jako chirurg. Był niezwykle cenionym i szanowanym 1ekarzem, czego dowodem niech będzie fakt, że po upływie niemal 30 lat od momentu jego wyjazdu z Libii, przedstawiciele tamtejszej ludności na wieść o ciężkiej chorobie Maćka, zebrali się w meczecie, by odprawić specjalne modły w Jego intencji. Ceniony i bardzo lubiany był również w szpitalu w Bochni, gdzie na stanowisku zastępcy ordynatora oddziału chirurgicznego (w przerwach między wyjazdami do Libii) przepracował łącznie ok. 15 lat.
Maciek był człowiekiem bardzo aktywnym i o szerokich zainteresowaniach. Poza medycyną uprawiał turystykę górską, a w zimie uwielbiał jazdę na nartach, do tego stopnia, że nawet wiedząc już o chorobie, na kilka miesięcy przed śmiercią wyjeżdżał jeszcze na 3 tygodnie w Alpy. Wcześniej brał udział w 3-miesięcznej wyprawie w góry Hindukuszu i Afganistanu.
W mojej pamięci Maciek zapisał się przede wszystkim jako bezkompromisowy "rewolucjonista" z 1956 roku. Już jako student II-go roku, był jedną z osób szczególnie zaangażowanych w zryw wolnościowy w Polsce, m.in. jako współorganizator wiecu studentów, jaki 18 września 1956 r. miał miejsce w Rotundzie. Współorganizował również kolejny, duży wiec na Akademii Medycznej, mimo sprzeciwu i trudności czynionych mu ze strony ówczesnej administracji uczelni. Był też członkiem delegacji studenckiej krakowskiej AM na ogólnopolski zjazd aktywu studenckiego w Warszawie, gdzie wygłosił odważne i porywające przemówienie, a następnie przyjęty został w ramach tej delegacji przez przewodniczącego Rady Państwa, Aleksandra Zawadzkiego.
Jako współzałożyciel Rewolucyjnego Akademickiego Związku przy AM i aktywny członek Studenckiego Komitetu Rewolucyjnego w Krakowie został usunięty z PZPR (co było wówczas dotkliwą karą) za próbę uchwalenia rezolucji solidaryzującej się z rewolucją na Węgrzech. Był autorem artykułów politycznych w "Medyku Krakowskim" - periodyku, będącym wówczas studenckim forum politycznym. Z tego powodu był inwigilowany i przesłuchiwany przez Służbę Bezpieczeństwa, zagrożono mu relegowaniem z uczelni. By móc kontynuować studia, został zmuszony do oficjalnego wycofania się z aktywnych działań politycznych ("bo w przeciwnym wypadku zostanie tylko sanitariuszem"). Służba Bezpieczeństwa i potem o nim nie zapomniała. Z uwagi na kontakty z młodzieżą, nie mógł otrzymać etatu na uczelni. Nawet po 50-ciu latach nazwisko Maćka znaleźliśmy na liście Służby Bezpieczeństwa, gdzie umieszczono go wśród 60-ciu innych "październikowców 56" inwigilowanych do 1989 roku.
Kolejne lata w życiu Maćka potwierdziły jego zaangażowanie w wielkie sprawy. Zawsze nadrzędne były dla niego wolność i godność człowieka. Jego wyjazdy do Rumunii, Wilna i Kurdystanu w ramach organizacji Medecins du Monde (Lekarze Świata) w czasie przełomowych wydarzeń w tych miejscach były tego najlepszym dowodem. Te swoje niezwykłe fragmenty życiorysu opisał Maciek w wielkim skrócie w rozdziale "Wspomnienia i refleksje z 1956 roku" w książce pt. "Polski Październik 1956 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim", wydanej przez Universitas w 2004 roku. Umierając, pozostawił żonę i dwoje dorosłych dzieci.
Drogi Maćku!
Wielką stratą jest dla nas Twoje szybkie odejście. Przykro też, że pracownik Instytutu Pamięci Narodowej, zbierający informacje o 1osach członków Studenckiego Komitetu Rewolucyjnego nie zdążył się z Tobą spotkać. Pamięć o Tobie, mimo upływu 50-ciu lat naszej znajomości i tych ostatnich miesięcy, jakie minęły od Twojej śmierci, jest wyjątkowo trwała. Niech to będzie dowodem na potwierdzenie faktu, jakim wspaniałym byłeś człowiekiem.

Kraków, dnia 22. 05. 2008

Jerzy Michalewski

* * *


Zmarł lek. med. Zdzisław Wójcik

Po długiej i ciężkiej chorobie zmarł lek. med. Zdzisław Wójcik. Całe życie zawodowe związał z organizacją systemu ochrony zdrowia w Krakowie i Małopolsce. Przez blisko 30 lat pełnił obowiązki Lekarza Wojewódzkiego, dyrektora Wydziału Zdrowia i Opieki Społecznej Urzędu Miasta Krakowa.
Życzliwy ludziom, niestrudzony pozytywista, wybitny organizator. Obszerniejszą sylwetkę dr. Zdzisława Wójcika przedstawimy w najbliższym wydaniu.

Redakcja


Wstecz  
W górę ekranu  
Copyright (c) 2004  
Redaktor: serwis@krakow.oil.org.pl  
Data utworzenia: 2008-06-18