Strona główna OIL

   


 
Epitafia

Profesor Antoni Gabryelewicz
1928 - 2010


W ostatniej dekadzie września wstrząsnęła nami wiadomość, że w odległej Hiszpanii zmarł nagle i niespodziewanie Profesor dr hab. n. med. Antoni Gabryelewicz, Doctor Honoris Causa Akademii Medycznej w Białymstoku, Wrocławiu i Łodzi, wielki lekarz i wybitny naukowiec, nasz Nauczyciel.
Urodził się 16 lipca 1928 roku w Downarach, woj. Podlaskie. Studia medyczne odbył na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Łodzi; ukończył je w 1952 roku i wkrótce podjął pracę na stanowisku asystenta w II Klinice Chorób Wewnętrznych AM w Białymstoku pod kierownictwem prof. Jakuba Chlebowskiego. Uzyskał specjalizację w zakresie chorób wewnętrznych i gastroenterologii. W 1961 roku obronił pracę doktorską, zaś w 1968 - uzyskał habilitację. W 1976 nadano Mu tytuł profesora; w 1983 - tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1970 - 1998 (do emerytury) był kierownikiem Kliniki Gastroenterologii AM w Białymstoku. W latach 1974 - 1981 pełnił funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego AM.
Prezes ZG Pol. Tow. Gastroenterologii w latach 1985 - 1991; członek honorowy tego Towarzystwa. Członek i przewodniczący Zespołu Nauk Medycznych KBN; członek Centralnej Komisji ds. Tytułów i Stopni Naukowych; członek szeregu komisji PAN oraz zagranicznych Towarzystw Naukowych.
Był wybitnym lekarzem, gastrologiem i pankreatologiem; stworzył na Podlasiu nowoczesną gastroenterologię; zasłużył na wielką wdzięczność wielu pacjentów.
Należał do światowej elity naukowców - Jego osiągnięcia w eksperymentalnej i klinicznej pankreatologii są znane daleko poza granicami Kraju. Ogłosił ponad 260 cennych publikacji naukowych.
Był wspaniałym nauczycielem i przyjacielem studentów i lekarzy. Wypromował 23 doktorów; był opiekunem, 9 habilitacji; ośmiu Jego uczniów zostało profesorami. Piękne życie i piękny dorobek Wielkiego Lekarza i Naukowca.
Żegnamy naszego Profesora z głębokim żalem i smutną refleksją o nieuchronności przemijania.

Uczniowie


Profesor Leopold Józef Rejniak
1927 - 2010


W dniu 1 września 2010 roku odszedł nagle i niespodziewanie mój były szef i nauczyciel prof. dr hab. Leopold Rejniak, emerytowany wieloletni kierownik Zakładu Histologii i Embriologii Akademii Medycznej w Białymstoku.
Urodził się 26 stycznia 1927 roku w Łomży, gdzie ukończył Szkołę Powszechną. Dalszą naukę przerwała Mu II Wojna Światowa. Podczas okupacji w latach 1941 - 1943 był zmuszony do pracy zarobkowej w Ogrodach Miejskich w Łomży. Po wojnie ukończył gimnazjum i rozpoczął naukę w Liceum Pedagogicznym w Białymstoku, zakończoną w 1948 roku. W latach 1950-1951 pracował jako nauczyciel biologii w Michałowicach. W tym czasie rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno- Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego. Po drugim roku przerwał studia (ze względów rodzinnych) i rozpoczął pracę jako laborant w Zakładzie Mikrobiologii (1951-1952), a następnie w Zakładzie Anatomii Patologicznej Akademii Medycznej w Białymstoku. W trakcie tej pracy równolegle studiował w AMB. Dyplom lekarza medycyny otrzymał w 1960 roku. W Zakładzie Anatomii Patologicznej pracował do 1968 roku kolejno na stanowiskach asystenta, starszego asystenta, adiunkta i docenta.
Stopień doktora nauk medycznych otrzymał w 1962 roku. Specjalizację Io z zakresu anatomii patologicznej zdobył w 1963 roku, IIo specjalizacji w 1967 roku. Stopień docenta osiągnął również w 1967 roku; w tym też roku został oddelegowany do zajęć dydaktycznych w Zakładzie Histologii i Embriologii AMB, gdyż ówczesna kierownik tego Zakładu, Pani Docent Helena Lewińska, była poważnie chora. Praktycznie zaczął więc kierować całością naszej działalności dydaktycznej i naukowej w Zakładzie Histologii, mimo, że nadal oficjalnie miał etat adiunkta w Zakładzie Anatomii Patologicznej AMB. W 1968 roku otrzymał etat docenta i objął stanowisko kierownika naszego Zakładu. Na emeryturę przeszedł w 1997 roku.
W latach 1969-1980 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Lekarskiego w AMB przez dwie kadencje. W latach 1971-1974 był dyrektorem utworzonego wówczas Instytutu Biologiczno-Morfologicznego, a po reorganizacji został wicedyrektorem Instytutu Biostruktury AMB (1974-1983).
Tematyka badań naukowych profesora obejmowała liczne zagadnienia, w tym mechanizmy fagocytozy makrofagów, funkcje limfocytów, zmiany histologiczne i histochemiczne w wybranych narządach wywoływane przez podawane leki oraz morfologiczne oznaki neurosekrecji - głównie jąder podwzgórza. Był członkiem wielu towarzystw naukowych, w których piastował różne funkcje.
Prof. Leopold Rejniak w swojej działalności wiele uwagi i czasu poświęcał dydaktyce, prowadził piękne wykłady, był powszechnie szanowany i lubiany przez studentów. Był wielkim erudytą zwłaszcza w dziedzinach, które szczególnie lubił, takich jak literatura piękna, starożytna historia, ornitologia, hodowla kwiatów i roślin ogrodowych oraz niektóre zagadnienia z filozofii. Potrafił bardzo ciekawie prowadzić dyskusję na wymienione tematy, tak że z przyjemnością się go słuchało - tym bardziej, że Profesor umiał przychylnie wysłuchać swego rozmówcę.
W zmarłym Profesorze Rejniaku żegnamy wybitnie uzdolnionego, powszechnie szanowanego nauczyciela akademickiego i naukowca, z którym odchodzi część naszej historii. Mam nadzieję, że o naszych byłych Nauczycielach Akademickich społeczność naszego Uniwersytetu Medycznego nie zapomni.

Prof. dr hab. Bogusław Sawicki
Emerytowany Kierownik Zakładu Histologii i Embriologii UMB


Anna Zdzisława Mackiewicz
Prezes Okręgowej Rady Lekarskiej w Zielonej Górze.
1947 - 2010


Anna Z. Mackiewicz urodziła się 11 stycznia 1947 roku.
Dyplom lekarza dentysty uzyskała na Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie w 1971r. Była specjalistą w dziedzinie chirurgii stomatologicznej.
Z wielka energią i całym sercem angażowała się w pracę samorządu lekarskiego. W Okręgowej Izbie Lekarskiej w Zielonej Górze w latach 1993- 2005 była Przewodniczącą Komisji Stomatologicznej ORL; pracowała też jako członek innych komisji: Kształcenia, Etyki, Socjalnej i ds. Lekarzy Emerytów, Prywatnych Praktyk Lekarskich i Bioetycznej. W III i IV kadencji pełniła funkcję Wiceprzewodniczącej Okręgowej Rady Lekarskiej. W latach 2005- 2010 była Prezesem ORL. Podczas Jej kadencji izba zielonogórska przeniosła się do nowej siedziby przy ul. Batorego.
W Naczelnej Radzie Lekarskiej od 2001 roku była członkiem Komisji Stomatologicznej, a od roku 2006 członkiem Naczelnej Rady Lekarskiej oraz Konwentu Prezesów ORL. W 2010 roku powierzono Jej funkcję Sekretarza Konwentu.
Odeszła na wieczny dyżur 22 października 2010 roku, w dniu obrad NRL, której była członkiem.
Cześć Jej Pamięci!

K. Dawidowski


Lucyna Dąbrowska-Kulesza
1932-2009


"Są chwile i ludzie, których się nie zapomina"

Urodziła się 11 października 1932 roku w Zambrowie, tam ukończyła szkołę podstawową, średnią zaś w Łomży. W latach 1950-1954 studiowała w Akademii Medycznej w Poznaniu uzyskując dyplom lekarza dentysty. Pracę zawodową rozpoczęła w 1955 roku w Ośrodku Zdrowia w Grajewie, a w latach 1956-1957 pracowała w Zambrowie. Od 1958 roku swoje życie zawodowe i rodzinne związała z Wysokiem Mazowieckiem. Przez 33 lata pracowała w Poradni Stomatologicznej, w zakresie higieny szkolnej; uzyskała też IIo specjalizacji z protetyki, pełniąc jednocześnie funkcje kierownicze w pionie stomatologii wysokomazowieckiego ZOZ-u. W 1991 roku zakończyła pracę zawodową, przechodząc na emeryturę. Chciała i mogła jeszcze pracować z korzyścią dla pacjentów i samej siebie, ale takiej propozycji nie otrzymała. Jeszcze długo, długo pacjenci, zwłaszcza starsi, wymagający leczenia protetycznego pytali o "Doktór Kuleszową".
Panią doktor Kuleszę pamiętamy jako kobietę piękną, elegancką, z nienaganną fryzurą, zawsze w wykrochmalonym białym fartuchu. Była osobą wielkiej kultury osobistej, zawsze taktowna, spokojna, uprzejma i wyciszona. Nie lubiła pośpiechu, chaosu i bałaganu. Jej profesjonalizm, umiejętność organizacji pracy w gabinecie, nietuzinkowy sposób bycia, zadziwiały personel i pacjentów, wzbudzały szacunek, poważanie i stanowiły niedościgły wzór do naśladowania.
Doktor Kulesza potrafiła ukazać piękno i rangę naszego zawodu, mimo że przyszło jej pracować w czasach ubóstwa sprzętowego i materiałowego, ale też w magicznych latach, kiedy byliśmy wielką rodziną stomatologiczną - kiedy zawód lekarza był też misją czy powołaniem, a nie działalnością gospodarczą, lekarz był lekarzem a nie świadczeniodawcą, chory pacjentem a nie świadczeniobiorcą, rozmowa z nim była wywiadem a nie procedurą, ekstrakcja zęba zabiegiem a nie usługą, a koleżanka dentystka nie była konkurencją. Te czasy odeszły razem z naszą Doktor Kuleszową.
Przebywając na emeryturze utrzymywała kontakt ze środowiskiem medycznym, żywo interesowała się przemianami jakie dokonały się w stomatologii po reformie służby zdrowia. Była zatroskana o los pomocy i higienistek stomatologicznych, techników protetycznych, lekarzy i bardzo ciekawa jak sobie poradzili w nowej rzeczywistości. Była takim cichym, taktownym kibicem naszych sukcesów i porażek w życiu zawodowym i rodzinnym.
Przez kilka lat walczyła dzielnie z postępującą chorobą, nie tracąc optymizmu, uśmiechu i pogody ducha. Pożegnała nas w pogodną, listopadową noc 2009 roku. Spoczęła u boku męża, doktora Wiesława Kuleszy na cmentarzu parafialnym w Wysokiem Mazowieckiem, żegnana przez córki Grażynę i Joannę, rodzinę, społeczność medyczną i mieszkańców miasta Wysokie Mazowieckie.

Pamięć o Niej pozostanie na długo wśród osób, które Ją znały i z Nią współpracowały.

lek. stom. Joanna Czajkowska


Wacław Paszko
1929 - 2010


Urodził się 1 września 1929 roku w Brzozówce Ziemiańskiej. Pochodził z rodziny wybitnie patriotycznej. Jego ojciec Feliks przeszedł szlak bojowy z gen. L. Żeligowskim w czasie wojny polsko-bolszewickiej, zaś wuj służył w błękitnej dywizji gen. J. Hallera. Miał 10 lat kiedy zamiast dzwonka w IV klasie szkoły powszechnej usłyszał wybuchy bomb. Do szkoły sowieckiej chodził w Przesławie, a po wkroczeniu Niemców uczęszczał na komplety tajnego nauczania; po wyzwoleniu rozpoczął naukę w Gimnazjum i Liceum Nr 1 im. Króla Zygmunta Augusta w Białymstoku. Maturę uzyskał w 1949 roku. Był jednym z czternastu spośród 28 maturzystów naszej klasy, którzy zostali lekarzami. Studia medyczne odbył w lubelskiej AM, zaś dyplom lekarza otrzymał 14 listopada 1954 roku i rozpoczął pracę w I Klinice Chorób Wewnętrznych AMB u prof. Mariana Tulczyńskiego, początkowo na etacie szpitalnym, a następnie akademickim. W 1958 roku zdobył specjalizację z medycyny przemysłowej, zaś w 1962 roku otrzymał IIo specjalizacji z chorób wewnętrznych. 29 czerwca1964 roku obronił pracę doktorską "Gospodarka wodna w leczeniu obrzęków pochodzenia krążeniowego".
W 1965 roku po wygraniu konkursu, został ordynatorem oddziału chorób wewnętrznych Szpitala Powiatowego w Zambrowie. Pod Jego kierunkiem szkolili się młodzi lekarze, którym nie tylko przekazywał swą wiedzę zdobytą w klinice, ale również dbałość o powierzonych im pacjentów. Tamże pełnił dodatkowo obowiązki zastępcy dyrektora ds. lecznictwa, a następnie zastępcy dyrektora ZOZ w Zambrowie.
Po powrocie do Białegostoku w 1974 roku został kierownikiem poradni chorób wewnętrznych w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy. Od 1978 roku pracował również w Spółdzielni Lekarskiej "Eskulap".
Mimo, że 1 marca 1995 roku przeszedł na emeryturę nadal był czynny zawodowo. Dr Wacław Paszko był wszechstronnie wykształconym, doświadczonym, wyjątkowo sumiennym lekarzem, dobrym i życzliwym człowiekiem, który całe życie zawodowe poświęcił dobru pacjentów.
Pozostawił w głębokim żalu żonę, córkę, wnuki oraz przyjaciół i znajomych. Żegnaj Waconi, Drogi Przyjacielu; żegnają Ciebie żyjące jeszcze "Sokoły" - koledzy z klasy maturalnej.
Zostaniesz zawsze w naszej pamięci !

Ryszard Grabowski

Biuletyn nr 4/2010 - pismo Okręgowej Izby Lekarskiej.
Wydawca: Okręgowa Rada Lekarska w Białymstoku.
Dla członków izb lekarskich bezpłatnie.

Wstecz  
W górę ekranu  
Copyright (c) 2004  
Redaktor: serwis@bialystok.oil.org.pl  
Data utworzenia: 2011-01-07