Strona główna OIL

   


 
Żałobne Karty

Zenon Tadeusz Gierczyński
(1921 - 2007)

      Dr n. med. Zenon Tadeusz Gierczyński urodził się w Białymstoku 28 kwietnia 1921 roku, jako pierwsze dziecko w rodzinie pp. Gierczyńskich. Później przyszła na świat jego ukochana - jak mawiał - siostrzyca - Alicja. Jego dzieciństwo przebiegało w trudnych latach budowy Państwa Polskiego, po ponad stu latach niewoli. Wychowany w tradycyjnej, katolickiej polskiej rodzinie otrzymał od rodziców najwyższe wartości: miłość do Ojczyzny, prawdy i wielką kulturę wobec bliźnich. Szkołę i gimnazjum skończył w Białymstoku, uzyskując w czerwcu 1939 maturę w gimnazjum im. H. Sienkiewicza.
      Po napaści bolszewickiej na Polskę we wrześniu 1939 roku, uczył się w "diesiatiletce", jednocześnie w szeregach młodzieży walczył z okupantem. W 1941 roku Białystok opanował okupant niemiecki.
      Zenon pozostaje w Ruchu Oporu, pracując równocześnie jako robotnik fizyczny w fabryce pluszu w Białymstoku. Po "wyzwoleniu" miasta w 1944 roku przez Armię Radziecką zostaje aresztowany przez UB i wywieziony do kopani węgla w Stalinogorsku, skąd szczęśliwie wraca do kraju po zakończeniu wojny. Chce podjąć studia medyczne na UMCSie w Lublinie, ale ponieważ przyjęcia były już zakończone, decyduje się na weterynarię, którą kończył w 1951 roku. Podejmuje pracę na Uczelni, zostając po kilku latach adiunktem. Myśl o medycynie jednak Go nie opuszcza i przenosi się do Białegostoku, gdzie ówczesny rektor Akademii Medyczne prof. dr hab. Tadeusz Kielanowski przyjmuje Go na trzeci rok wydziału lekarskiego. W 1961 roku, otrzymuje dyplom lekarza.
      Zostaje zatrudniony w oddziale zakaźnym w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym im. K. Dłuskiego w Dojlidach, gdzie oprócz pracy przy łóżku chorego prowadził badania naukowe, efektem których jest praca doktorska pt: "Badania nad frakcjami bilirubiny oraz kwasu glikuronowego w stanach żółtaczkowych ze szczególnym uwzględnieniem wirusowego zapalenia wątroby (wzw)", uzyskując 13 listopada 1967 roku tytuł naukowy doktora nauk medycznych. Jest współautorem prac naukowych związanych z zakażeniami przewodu pokarmowego oraz wirusowego zapalenia wątroby.
      Pracę zawodową w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym im. K. Dłuskiego zakończył w r. 1981 przechodząc na emeryturę. Zmarł dnia 7 stycznia 2007 roku.
      Pan doktor Zenek pozostanie w pamięci przyjaciół , kolegów i chorych, jako człowiek ujmujący o wielkiej wiedzy medycznej i rzadko spotykanej dziś kulturze osobistej. Był żonaty i miał jednego syna.

Koledzy


Bogna Kamila Koneczny
(1974 - 2007)

"Między obrazem życia, a obrazem śmierci
Błądzi nasze spojrzenie, zaplątane w czary,
Jak między śmiercią, z którą walczymy do śmierci,
A życiem, które właśnie z życia chce ofiary."

      Dr Bogna Kamila Koneczny urodziła się dnia 2.03.1974 roku w Białymstoku. Studiowała na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Białymstoku. Studia ukończyła z wynikiem bardzo dobrym i uzyskała dyplom lekarza 28.09.1998 roku. Jako lekarz stażysta pierwsze zawodowe kroki stawiała w Samodzielnym Publicznym Szpitalu Klinicznym Akademii Medycznej w Białymstoku. W okresie od 1.11.1999 r. do 31.03.2000 roku była młodszym asystentem w Klinice Gastroenterologii AMB. Od 1.04. 2000 roku rozpoczęła pracę w Klinice Anestezjologii i Intensywnej Terapii AMB, początkowo jako lekarz rezydent, następnie młodszy asystent i asystent. 26.06.2002 roku obroniła pracę doktorską pt.: "Doświadczalne wykazanie funkcji receptorów opioidowych OP4 w regulacji ciśnienia krwi" i uzyskała tytuł naukowy doktora nauk medycznych, zaś 25.10.2005 roku zdała egzamin specjalizacyjny i otrzymała stopień specjalisty w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii. Była osobą niezmiernie pracowitą, chłonną wiedzy, niezwykle dociekliwą. Zdobyte umiejętności z wielkim zaangażowaniem wdrażała do codziennej walki o zdrowie i życie chorych. Miała w sobie tyle zapału, wiele marzeń i planów do zrealizowania. Niestety jej światło zgasło zbyt wcześnie... Dnia 8 września 2007 roku pożegnaliśmy Panią dr Bognę Koneczny. W piękny, słoneczny sobotni dzień odprowadziliśmy naszą Koleżankę na miejsce wiecznego spoczynku na Cmentarzu Farnym w Białymstoku. Dr Bognę Koneczny żegnaliśmy jako lekarza, który do końca swego życia pozostał wierny przysiędze Hipokratesa, jako człowieka skromnego, życzliwego, gotowego nieść pomoc każdemu potrzebującemu, jako człowieka dobrego. Żegnaliśmy nieodżałowanego współpracownika, koleżankę z dyżurów, uczestnika licznych zjazdów, konferencji i posiedzeń naukowych Polskiego Towarzystwa Anestezjologii i Intensywnej Terapii. Żegnaliśmy przyjaciela, którym była każdego dnia w dobrych i złych chwilach. Odeszła od nas zbyt nagle. Nie dała nam możliwości, aby odpłacić Jej takim samym dobrem za dobro, które nam przekazała. Pozostawiła nas z pytaniami, na które nigdy nie znajdziemy odpowiedzi. Pozostawiła nas z problemem, o wyjaśnienie którego możemy się zwrócić jedynie do Pana Boga : "dlaczego powołałeś Naszą Koleżankę do Siebie właśnie teraz? Po co Ci anestezjolog w niebie? Przecież tam nie ma ani bólu, ani cierpienia, a tu na tym świecie Bogna mogła pomóc wielu ludziom, obdarowując ich swoim sercem". Z tym problemem pozostajemy sami, pogrążeni w smutku i bólu. Bogno - droga Koleżanko odpoczywaj w pokoju wiecznym. Niech Aniołowie strzegą Twego snu i spokoju duszy Twojej. Wiedz, że zostaniesz z nami w naszych wspomnieniach na zawsze. A gdy nas zabraknie, może ktoś przeczyta tę stronę w przyszłości, zatrzyma się nad nią przez chwilę, zamyśli i przywoła w swojej wyobraźni pogodną, uśmiechniętą, wesołą dziewczynę, która w niespotykany i ujmujący sposób łączyła w sobie urok dobrego człowieka i rzetelność pełnego poświęceń lekarza...

S. L. Czaban, J. P. Krajewski


Lidia Stanisława Miller
(1931 - 2007)

7 sierpnia 2007 r., w wieku 76 lat odeszła od nas Lidia Stanisława Miller. Lekarz stomatolog, specjalista II stopnia w zakresie stomatologii zachowawczej. Urodzona w Sosnowcu, swoje życie rodzinne związała z Podlasiem pracując w Bielsku Podlaskim.

      Lidia Stanisława Miller, córka Dominiki i Stanisława Markowskiego, urodziła się 8 sierpnia 1931 r. w Sosnowcu. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej przeniosła się wraz z rodzicami do Lądka Zdroju, gdzie kształciła się w Liceum Klimatycznym. W szkole średniej poznała miłość swojego życia Mariana Millera, krakowianina, z którym uczęszczała do jednej klasy. Bezpośrednio po złożeniu egzaminu dojrzałości oboje podjęli studia w Poznaniu, Lidia na Akademii Medycznej, a Marian na Uniwersytecie Poznańskim. Jeszcze przed otrzymaniem dyplomu lekarza w 1955 r. miłość doprowadziła studentów do ołtarza. Wkrótce urodził się im syn Grzegorz, który dziś jest także lekarzem stomatologii i kontynuuje tradycje rodzinne w Boćkach.
      W latach 50-tych młoda, ambitna Lidia rozpoczęła pracę w Bielsku Podlaskim jako lekarz stomatolog. Wciąż doskonaliła swój warsztat medyczny uzyskując specjalizację II stopnia w zakresie stomatologii zachowawczej. Rzetelnie służyła ludziom, nie goniąc za sławą i wyróżnieniem. Była lubiana przez młodzież i starszych. Zawsze odznaczała się wysoką kulturą osobistą i tolerancją. Była wspaniałą żoną i matką Grzegorza i Anny. Po 30 latach rzetelnej i uczciwej pracy przeszła na emeryturę. Zaczęła coraz częściej odczuwać dolegliwości kardiologiczne. W 2004 r., po wspaniale przeprowadzonej operacji wszczepienia bajpasów, Lidia odzyskała nową jakość życia. Jednak w końcu 2006 roku wystąpił udar mózgu; zmarła 7 sierpnia 2007 roku, w przeddzień swoich urodzin. Lidia była osobą bardzo lubianą, oddaną swojemu powołaniu. Doskonale rozumiała ból, niepokoje i rozterki serca, współczując innym potrafiła im doradzić i pomóc. Kochała swoją pracę, szczególnie dzieci i młodzież, których to przez długie lata leczyła. I taką na zawsze pozostanie w pamięci Przyjaciół, Sąsiadów i Bielszczan.
      Spoczęła na nowym parafialnym cmentarzu przy ul. Mickiewicza. W ostatniej ziemskiej drodze towarzyszyli Jej ludzie, z którymi ostatnio pracowała, krewni, przyjaciele i sąsiedzi.
      Lidio, bardzo nam Ciebie brakuje!

Tadeusz Szereszewski


Władysław Prażych
(1928 - 2006)

      Urodził się w Czyżewie, woj. białostockie. Tu ukończył Szkołę Podstawową a Liceum Ogólnokształcące w Łomży. W latach 1951 - 1953 uczył się w Państwowej Dwuletniej Szkole Felczerskiej w Białymstoku. Po jej ukończeniu został skierowany do pracy w Szpitalu Powiatowym w Wysokiem Mazowieckiem, w którym pracował jako felczer. W latach 1955 - 1961 studiował na Wydziale Lekarskim AM w Białymstoku. Staż podyplomowy odbywał w Szpitalu Powiatowym w Sokółce.
      W październiku 1962 r. rozpoczął pracę w Wojewódzkiej Przychodni Dermatologicznej w Białymstoku. We wrześniu 1964 r. uzyskał Io specjalizacji a w 1968 r. IIo w zakresie dermatologii i wenerologii. W pracy zawodowej był zawsze bardzo zaangażowany i wykonywał ją z dużą sumiennością. W 1996 r. z powodu pogarszającego się stanu zdrowia, głównie narządu wzroku, przeszedł na rentę. Przepracował w jednym zakładzie pracy 32 lata.
      W 1981 r. za swoją działalność zawodową został odznaczony odznaką "Za wzorową pracę w służbie zdrowia.
      Jego zainteresowania pozazawodowe - to nauka języków obcych, głównie esperanto. Już w czasie studiów należał do Polskiego Związku Esperantystów i propagował ten język. Uzyskał uprawnienia do prowadzenia nauki języka esperanto na wszystkich szczeblach, wydane przez Związek Esperantystów w Warszawie. Prowadził wiele kursów tego języka. Ponadto interesowała go turystyka i fotografia. W czasie urlopu często wyjeżdżał na wycieczki głównie zagraniczne i zawsze wykonywał wiele zdjęć fotograficznych.
      Razem z żoną Henryką wychowali syna Andrzeja, który jest inżynierem budownictwa. W ostatnich latach stan zdrowia pogorszył się, zaburzenia wzroku narosły, wielokrotnie przechodził zabiegi operacyjne jamy brzusznej.
      Nasz Kolega zmarł 12 sierpnia 2006 roku, a miejscem Jego wiecznego spoczynku jest Cmentarz Miejski w Białymstoku.
      Pozostanie już tylko w naszych wspomnieniach.

Mieczysław Sopek

Biuletyn nr 2007/3 - pismo Okręgowej Izby lekarskiej.
Wydawca: Okręgowa Rada Lekarska w Białymstoku.
Dla członków izb lekarskich bezpłatnie.

Wstecz  
W górę ekranu  
Copyright (c) 2004-2020